© 2001 - 2008, SUBstitution, Alle rechten voorbehouden
KvK: 02075880
KvK: 02075880
Home > De Verdieping > 17 mei 2007
 
       
 
Ronald Rooijakkers
17 mei 2007

Vandaag moest ik abrupt afscheid nemen van mijn knuffels. Al jaren had ik niet naar ze omgekeken. Ik wist nog nauwelijks dat ik ze had. Altijd aanwezig. Zo aanwezig, zo gewoon dat ik ze niet zag. Gisteren heb ik in een opwelling toegezegd ze weg te geven en vandaag was het grote moment. Eerst heb ik ze allemaal opgedoken. Tien keer twijfelend of ik dit wel wilde. Ze waren zo leuk in de slaapkamer, dacht ik. Daarna flink afgestoft, want wat waren ze stoffig. En toen ze op een hoop lagen en zo’n frisse ‘vacht’ hadden waren ze weer zo leuk. Zou ik geen spijt krijgen? Maar ze moeten weg. We hebben ze nodig voor Roze Bril. Ons nieuwste kunstproject. En dat is me ook heel wat waard. Alleen de knuffelbeesten komen nooit meer terug. Dat weet ik ook.

Afscheid nemen van je knuffelbeesten. Het is net zoiets als droog worden achter je oren. Iets achter je laten. Iets ineens niet meer mogen of kunnen doen. Volwassen worden, met een duur woord. Dat is goed. Van tijd tot tijd moet je dingen veranderen. Moet je doorgaan. Maar dan is er ineens dat conservatieve in de mens. Vast willen houden aan het bestaande. Niet willen veranderen. En toen ik ook die stap had overwonnen was ik gelukkig, want ik zag waar ze voor nodig zijn en wat ermee gebeurt. Mijn ogen fonkelden weer. Geen knuffels meer, maar wat wordt dit gaaf. Afscheid nemen van je knuffels is goed. Vandaag ben ik weer wat meer volwassen geworden!