© 2001 - 2008, SUBstitution, Alle rechten voorbehouden
KvK: 02075880
KvK: 02075880
Home > De Verdieping > 31 januari 2007
 
       
 
Ronald Rooijakkers
31 januari 2007

Wat zijn mensen toch een kostelijk vermaak. Hen dagen observeren zou volgens mij totaal geen straf zijn …

Gisteravond zat ik bij de opera, Die Entführung aus dem Serail. Een lekker gemêleerd gezelschap komt daar op af. Jong en oud, speciaal opgedoft of met broek aan waarvan de gulp wagenwijd openstaat. Een heerlijk allegaartje zogenaamd chique en dan toch met sportschoenen. De burgemeester. Uit elke groep van de stad was eigenlijk wel iemand vertegenwoordigd. Leuk om te zien. Ieder op zijn manier, wel allemaal spel natuurlijk. Logisch, want we hebben onze gedragsregels voor in het openbaar.

Juist deze twee dingen samen maakt het nog leuker. Opgedoft en dan binnen vijf minuten uit je rol schieten. Of de hele avond pijn doorstaan en bij buitenkomst direct je pumps uit, toch niemand die je ziet.

Dat is het nou net; volgens mij realiseren mensen zich onvoldoende dat het leven een rollenspel is. Per gelegenheid een andere rol die volgens jou op dat moment het beste past. Aangepast aan de ander om hem of haar ook in zijn rol te laten. No problem till so far. Erg goed zelfs; levert immers het hoogste rendement op. Maar ja, rollen houden pas op als je volledig uit het zicht bent verdwenen. Rollen kunnen tussendoor wel wat bijgesteld worden omdat bijvoorbeeld het ijs is gebroken of omdat je je rol te hoog had ingeschat, maar de basis blijft gelijk. Chique is chique en niet achterbuurt gedrag. Simpeler kun je het niet maken. En zo spelen we iedere dag onze eigen opera’s. Heerlijk toch. Vermoeiend ook trouwens, want wanneer ben je nu echt jezelf?